استیلکرد به مجموعهای از مفتولهای فولادی بسیار نازک گفته میشود که با تابیده شدن به هم، ساختاری فوقالعاده مقاوم و در عین حال منعطف ایجاد میکنند. این محصول که عمدتاً برای تقویت لاستیکهای رادیال (Radial Tires) استفاده میشود، مسیری طولانی را از کارگاههای آهنگری تا خطوط تولید هایتک پیموده است. ۱. ریشهها: عصر مفتولهای ساده قبل از ظهور استیلکرد، لاستیکها با استفاده از الیاف طبیعی مثل پنبه و بعدها نایلون تقویت میشدند. اما با افزایش وزن خودروها و سرعت جادهها، این الیاف دیگر پاسخگو نبودند. دهه ۱۹۲۰: اولین تلاشها برای استفاده از سیمهای فولادی تکرشته در لبههای لاستیک (Bead Wire) آغاز شد تا از در رفتن لاستیک از رینگ جلوگیری شود. ۲. میشلن و انقلاب رادیال (۱۹۴۶) نقطه عطف تاریخ استیلکرد به نام شرکت میشلن (Michelin) گره خورده است. در سال ۱۹۴۶، میشلن اولین لاستیک رادیال با لایههای فولادی را به جهان معرفی کرد. این اختراع نیازمند فولادی بود که هم مقاومت کششی بسیار بالایی داشته باشد و هم در برابر خستگی (Fatigue) ناشی از چرخش مداوم لاستیک دوام بیاورد. اینجا بود که مفهوم «استیلکرد» به عنوان یک رشته چندلایه متولد شد. ۳. تکامل در متالورژی: عصر پوشش برنج (Brass Coating) یکی از بزرگترین چالشهای تاریخی، چسبندگی فولاد به لاستیک (کائوچو) بود. فولاد به تنهایی به لاستیک نمیچسبد و در اثر رطوبت زنگ میزند. راهکار: دانشمندان متوجه شدند که پوششدهی مفتولهای فولادی با لایهای بسیار نازک از برنج (ترکیب مس و روی)، باعث ایجاد یک واکنش شیمیایی در حین فرآیند پخت لاستیک (ولکانیزاسیون) میشود که فولاد و لاستیک را به هم جوش میدهد. این تکنولوژی در دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی به کمال رسید. ۴. دهه ۷۰ و ۸۰: نازکتر، قویتر، سبکتر با بحران سوخت در دهه ۷۰، خودروسازان به دنبال کاهش وزن خودرو بودند. صنعت تولید استیلکرد به سمت تولید مفتولهایی با قطر کمتر از ۰.۱۵ میلیمتر حرکت کرد. استفاده از فولادهای با کربن بالا (High Carbon Steel) اجازه داد تا تارهای استیلکرد نازکتر اما با استحکام کششی فراتر از ۲۵۰۰ مگاپاسکال تولید شوند. ۵. استیلکرد در دنیای امروز: تکنولوژی نانو و پایداری امروزه تولید استیلکرد وارد فاز جدیدی شده است: مقاومت در برابر خوردگی: استفاده از ترکیبات جدید برای جلوگیری از نفوذ رطوبت به مغزی لاستیک. استیلکرد دوستدار محیط زیست: حذف ترکیبات سمی در فرآیند آبکاری برنج و استفاده از فولادهای بازیافتی. ساختارهای باز (Open Cord): طراحی رشتهها به گونهای که لاستیک مایع کاملاً بین تارها نفوذ کند و از اصطکاک داخلی سیمها جلوگیری شود. نتیجهگیری استیلکرد امروزه “استخوانبندی” صنعت تایر است. از دوچرخههای مسابقهای تا کامیونهای عظیم معدنی، همگی به این رشتههای فولادی وابستهاند. پیشرفت در تولید این محصول، مستقیماً به معنای امنیت بیشتر در جادهها و مصرف سوخت کمتر است.
بخشهای متن
متن